no-image

 

कास्की – कास्की नौडाँडा निवासी विक्रम परियार पोखरामा आध्ययनरत छन्&nbsp; । उनी अध्ययन सँगै साहित्य,चित्रकला र गायन क्षेत्रलाई स्थान दिने गर्छन् पछिल्लो समय उनी चित्रमा ब्यस्त देखिन्छन्,साहित्यमा अब्बल कलम चलाउने उनको कलम चित्रमा पनि अब्बल चल्न थाल्यो । सानो उमेरमा नै गजल,मुक्तक,हाइकु,शेन्यु,केस्रा र कविताहरू मीठा मीठा लेख्ने गर्छन् । पढौं उनका एक-एक गजल र कविता <br>

<br>

गजल<br>

<br>

मैले के पुज्ने होला नास्तिक बने पछाडि<br>

माया नि पुज्न छाडेँ आशिक बने पछाडि<br>

<br>

माया थियो भने त सद्दे बनाई बस्थ्यो<br>

छाडेर हो गएको बेठिक बने पछाडि<br>

<br>

हाँस्ने हजार कारण पनि छन् भएर के भो<br>

रूने एकै बहाना मौलिक बने पछाडि<br>

<br>

लाग्ला र कति समय खै जाबो समुन्द्र बन्न<br>

यो आँसुको बगाई दैनिक बने पछाडि<br>

<br>

मालिक म माथि पनि छ हर बार सम्झिनेले<br>

नोकर थिएँ भुलेछ, मालिक बने पछाडि<br>

<br>

उनको कविता <br>

<br>

कविता नलेख भन्छन<br>

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; (कविता)<br>

<br>

मलाई अचेल बा<br>

मुटुमाथी ढुङ्गा राखेर हो कि<br>

या दिलमाथी थुङ्गा राखेर हो<br>

कविता नलेख भन्छन<br>

अनि<br>

आमा पनि बा&apos;को दिलको थुङ्गामा थुङ्गा गास्छिन।SSS<br>

ठुलै माला बनाउछिन थुङ्गाको<br>

म चाहिँ माली साहित्यको डुङ्गाको<br>

तर ए बाबू<br>

किनारा नदेख भन्छन<br>

अचेल बाआमा मलाई<br>

कविता नलेख भन्छन।<br>

<br>

हुन पनि हो<br>

कोदाली लिइ हिडेको बिर्खे रुपैयाँ लिई फर्कन्छ<br>

तर यो कवि<br>

डायरी बोकेर हिडेपछी कविता लिई फर्कन्छ<br>

<br>

बडेमानको बिटो, <br>

छिटो भन्दा छिटो<br>

ल्याउन सकेका भए<br>

सायद भन्थेनन् ।<br>

<br>

तर म अजिबको छु<br>

<br>

आमाले साडी च्यातियो भन्छिन<br>

म आमाको च्यात्तिएको साडिको कविता लेख्छु<br>

आमालाई फरिया चाहिएको छ<br>

म गरिबी र आमाको मेहेनेतको कविता लेख्छु<br>

बाले टोपी फाट्यो छोरा भन्छन<br>

म बाबाको फाटेको टोपिको पनि कविता लेख्छु<br>

थाहा छ बालाई टोपी चाहिएको छ<br>

म भने त्यो परिश्रम र जिम्मेवारीको कविता लेख्छु<br>

<br>

यी<br>

अक्षरका ढाकाटोपी<br>

साडी चोलि पटुकी<br>

बनाउन सकेका भए<br>

सायद भन्थेनन् ।<br>

<br>

ए बाबू<br>

ए कविताकार ज्यु<br>

कविता नलेख्नुहोस<br>

तर प्याच्च मुटुमा बिझ्ने गरि भन्छन<br>

अचेल बाआमा मलाई<br>

कविता नलेख भन्छन।<br>

<br>

अरे बाआमा त कविता मात्रै नलेख भन्छन<br>

तर, यी बुझेका शिक्षकले त<br>

कविता गजल गित हाइकु सेन्यु <br>

तप्कना कथा उपन्यास <br>

आदि आदि नलेख&nbsp; भन्छन<br>

<br>

हुन पनि हो<br>

हिजो मैले जितेको रेशम आज प्रथम भएको छ<br>

तर यो साहित्यिक<br>

पढ्दै पढ्दैन यहि साहित्यमा प्रथम भएको छ<br>

<br>

कबिता नलेखी उहीँ कार्य<br>

प्रथम विद्यार्थी गृहकार्य <br>

गर्न सकेको भए <br>

सायद भन्थेनन्।<br>

<br>

तर म अजिबको छु<br>

<br>

तिनिहरू गजल नलेख पढ केटा भन्छन<br>

म गजल नलेख भने सरले भनेर कविता लेख्छु<br>

साहित्यिक वाला साहित्यले उत्तर दे भन्छन<br>

म मेरो साहित्यको खिल्ली उडाए भनी कविता लेख्छु<br>

उनिहरू यसै गरि अनेक अनेक भन्छन<br>

तर म गजल गित कथा हाइकु अनि कविता लेख्छु<br>

लेखिरहन्छु लेखिरहन्छु अनि देखाई पनि दिनेछु<br>

तर जे भनुन बालै भएन हो म कविता लेख्छु।<br>

<br>

यो<br>

कवि कविता लेख्छ<br>

यसरी नै ठूलो बन्नेछ<br>

भन्ने सोचेका भए<br>

सायद भन्थेनन्।<br>

<br>

तर म चित्त दुखाउन्न<br>

कसै सँग पनि रिसाउदिन<br>

म के गर्छु त<br>

श्रीप यहि कविता लेख्छु।<br>

<br>

कठै!<br>

यहि कविता नलेख भन्ने धेरै छन<br>

<br>

प्रियसि मुटुमा छोयो प्यारो कवि<br>

कविता नलेख भन्छिन<br>

संगिनी उनैको स्वरमा स्वर थपी<br>

कबिता नलेख भन्छिन<br>

साथि ह्या बरु प्रेम पत्र लेख्दे दामी<br>

कबिता नलेख भन्छ<br>

यो मन नि तिनैसंग यसै जाती<br>

कविता नलेख भन्छ<br>

<br>

अपसोच्!<br>

जे भए नि कविता लेख्छु<br>

तर अचेल मलाई<br>

बा आमा शिक्षक शिक्षिका <br>

प्रीयसी संगिनी<br>

साथी सगै दिल पनि <br>

यसरी नै <br>

कविता नलेख भन्छन।<br>

<br>

उनको चित्रलाई पनि हेरौं ।<br>

<br>

 

Loading...
प्रकाशित मिति ३ असार २०७७, बुधबार ०६:१२